அன்னச்சேவலைத் தூதுவிட்டவர்

 

 

கோப்பெருஞ்சோழன்(அரசர்), பிசிராந்தையார்(புலவர்)இருவரும் நட்புக்கு இலக்கணமாகத் திகழ்ந்தவர்களாவர். ஒருவரையொருவர் பார்க்காமலேயே நட்புகொண்டனர். பிசிராந்தையார் கோப்பெருஞ்சோழனுடன் சேர்ந்து வடக்கிருந்து உயிர் துறந்தார். இப்பாடலில் பிசிராந்தையார் தன் நட்பின் அடையாளமாக அன்னப்பறவையைத் தூதுவிடுகிறார்.

 

இரத்தல் அரிது! பாடல் எளிது!

அரிய செயல்களைச் செய்பவர்களைப் பெரியவர்கள் என்றும் அவ்வாறு செய்யாதவர்களைச் சிறியவர்கள் என்றும் உரைப்பார் வள்ளுவர்

செயற்கரிய செய்வார் பெரியர் சிறியர்

செயற்கரிய செய்கலா தார்.26

சொல்லுவது யாவர்க்கும் எளியது ஆனால் சொன்னவாறு செய்வது அரிது என்றும் கூறுவார் வள்ளுவர்.

சொல்லுதல் யார்க்கும் எளிய அரியவாம்

சொல்லிய வண்ணம் செயல் -664

செயற்கரிய செய்த பெரியவரான கொண்கானங் கிழானை மோசிகீரனார் பாடியதாக இப்புறப்பாடல் அமைகிறது. இப்பாடலில் மன்னா  “நீ பரிசில் ஈவாயாக” என்று இரப்பது கடினமான செயல். ஆனால் உனது பெருமையைப் பாடுவது எளிது எனப் பாடுகிறார் மோசிகீரனார்.

நீ நல்கிய வளனே

 

தனக்கு இருக்கும் பகை இன்னது இன்னது என்று 

அடுக்கிக் காட்டிப் புலவர் தன் வறுமை நிலையை விளக்குகிறார்.

யாழ்ப் பத்தர்ப் புறம் கடுப்ப

இழை வலந்த பல் துன்னத்து

இடைப் புரை பற்றி, பிணி விடாஅ

ஈர்க் குழாத்தோடு இறை கூர்ந்த

பேஎன் பகை என ஒன்று என்கோ?          

உண்ணாமையின் ஊன் வாடி,

பெருவிறல் நாடே!

      பாரியின் பறம்பு நாட்டில், புன்செய் நிலத்தில் வரகு, தினை, எள் போன்ற பொருள்கள் நிறைய விளைந்தன. அந்நாட்டு மக்கள் மிகுந்த அளவில் கள்ளும் ஊனும் உண்டார்கள். இது போன்ற புது வருவாயுடைய வளமான நாடு இனி அழிந்துவிடுமோ என்று எண்ணிக் கபிலர் புலம்புவதாக இப்பாடல் அமைகிறது.

நன்றி மறக்கலாமா..

பசுவின் முலையை அறுத்தல், தாலி அணிந்த பெண்ணின் கருவைச் 

சிதைத்தல் சான்றோரை அடித்தல், இவை பாவச் செயல்கள்.

இப் பாவங்களைக் கழுவாய் செய்து போக்கிக்கொள்ளலாம். ஆனால், 

நிலநடுக்கத்தால் நிலமே மேடு பள்ளமாக, பள்ளம் மேடாக 

பெயர்வதானாலும் ஒருவன் செய்த உதவியை மறந்து கொன்றோர்க்கு 

அவற்றின்  விளைவுகளிலிருந்து பிழைக்கும் வழி இல்லை என்றும் அறம் 

பாடுகிறது.

(எந்நன்றி கொன்றாற்கும் உய்வு உண்டாம் உய்வு இல்லை

செய்ந்நன்றி கொன்ற மகற்கு - திருக்குறள்)

கபிலரும் பாரி மகளிரும் - UPSC EXAM TAMIL - புறநானூறு -200

முல்லைக்குத் தேர் கொடுத்தவன் பாரி. இது அறிவுடைமை அல்ல! 

என்றாலும் இதற்குப் பெயர் கொடை மடம்!

கொடுக்கவேண்டும் என்று தோன்றினால் உடனே கொடுத்துவிடவேண்டும். சற்று தாமதித்தாலும் மனம் மாறிவிடும்.

அதனால்தான் பாரியை இன்றும் கடையெழு வள்ளல்களில் ஒருவன் என்று போற்றி வருகிறோம்.  

பாரி, கபிலர் நட்பு சங்க இலக்கியத்தில் குறிப்பிடத்தக்கதாப் பேசப்படுகிறது.

சங்கப் புலவர் கபிலர், குறிஞ்சித் திணையில் எண்ணற்ற பாடல்களைப் பாடியுள்ளார். 

பாரிக்கு அங்கவை சங்கவை என்று இரண்டு மகள்கள் இருந்தனர். 

பாரி இறந்தபின், அவன் மகள்களைத் தன் மகள்களாக எண்ணினார் கபிலர், 

அவர்களைத் தக்க அரச குமரர்கட்கு மணம்முடிக்க எண்ணி விச்சிக்கோ என்ற அரசரைச் சந்தித்தார்.

புகழை விதைப்பவர்கள் - UPSC EXAM TAMIL - புறநானூறு -199

நெல்லை விதைத்தால் நெல் விளையும்..

சொல்லை விதைத்தால் சொல் விளையும்..

அன்பை விதைத்தால் அன்பே விளையும்..

அதுபோல புகழை விதைத்தால் புகழ் விளையும்..

புகழை விதைக்கும் பரிசிலர் இயல்பைக் காண்போம்,

இன்மையின்  இன்னாதது யாதெனின் இன்மையின்

இன்மையே இன்னாதது - குறள் - 1041

வறுமையைப் போலத் துன்பமானது எது என வள்ளுவரைக் கேட்டால்

வறுமை கொடியது, வறுமையைப் போல துன்பமானது..

வறுமையே அதைவிடத் துன்பமானது வேறு ஏதும் இல்லை என்கிறார்.

அத்தகைய வறுமையில் உள்ளவர்களின்  நிலையறிந்து உதவுவது மிகப் பெரிய செயல் அல்லவா!

அதிலும்  நான் வள்ளல் நீ இல்லாதவன் நான் உனக்கு உதவுகிறேன்..

என்றெல்லாம் எந்தக் கட்டுப்பாடும் இல்லாமல் இரவலர் உரிமையோடு தம் தேவையை நிறைவு செய்துகொள்ளும் நற்பண்புடன் வள்ளல்கள் கிடைத்துவிட்டால் இரலவலர்களின் வறுமை அவர்களை விட்டு ஓடிவிடும் அல்லவா..

மரங்களை நாடிச் செல்லும் பறவைகள் தாம் செல்லும் இடங்களிலெல்லாம் அதன் விதைகளை விதைத்து அம்மரங்களைப் பல இடங்களிலும் உருவாக்குகின்றன.

அப்பறவைகளைப் போல பரிசில் நாடிச் செல்லும் இரவலர்கள் அந்த வள்ளல்களின் புகழைப் பல இடங்களிலும் விதைத்து அவர்களைப் போல வள்ளல்களை உருவாக்குகின்றனர். 

ஆலமரத்தை நாடும் பறவைகளைப் போன்று வள்ளல்களை நாடும் பரிசிலர் கூட்டத்தின் இயல்பை இப்பாடல் எடுத்துரைக்கிறது.

புலவர் பெரும்பதுமனார் பரிசில் வேண்டிப் பாடுகிறார். யாரிடம் பரிசில் வேண்டுகிறார் என்னும் குறிப்பு கிடைக்கவில்லை.

கடவுள் ஆலத்துத் தடவுச்சினைப் பல்பழம்

நெருநல் உண்டனம் என்னாது, பின்னும்

செலவுஆ னாவே, கலிகொள் புள்ளினம்;

அனையர் வாழியோ இரவலர்; அவரைப்

புரவுஎதிர் கொள்ளும் பெருஞ்செய் ஆடவர் 5

உடைமை ஆகும், அவர் உடைமை;

அவர் இன்மை ஆகும், அவர் இன்மையே.  

புறநானூறு - 199

பாடியவர்: பெரும்பதுமனார்

திணை: பாடாண்

துறை: பரிசில் கடா நிலை

ஒலிக்கும் பறவையினங்கள், பழுத்திருக்கும்  ஆலம்பழம் நேற்று உண்டோமே என்று கடவுள் தன்மையுள்ள அந்த மரத்தைத்தேடி  மறுநாள் வராமல் இருப்பதில்லை,

மீண்டும் மீண்டும் வருவது அப்பறவைகளின் இயல்பு. எத்தனை முறை வந்தாலும் அப்பறவைகளுக்குப் பழம் தருவது ஆலமரத்தின் இயல்பு,

அப்பறவைகளைப் போன்றவர்களே இரவலர்,

அந்த இரவலர்களின் செல்வம் அவரக்ளைக் காக்கும் வள்ளல்களின் செல்வமாகும், அவர்களின் வறுமையும் அவ்வள்ளல்களின் வறுமையே ஆகும்.

ஆலமரத்தில் பறவைகள் உரிமையோடு பழங்களை உண்ணும் அதுபோல வள்ளல்களின் செல்வம் தம் செல்வம் என்றும், தமது வறுமை, தம்மைக் காக்கும் வள்ளல்களின் வறுமையே என்றும் பெரும் பதுமனார் உரைக்கிறார்.

பழங்களை உண்டு செல்லும் பறவைகள் அதன் விதைகளைப் பல இடங்களிலும் விதைப்பதைத்து மரங்களைத் தோற்றுவிக்கும். 

அதுபோல இரவலர்களும் தமக்குப் பரிசில் தந்து காக்கும் வள்ளல்களின் புகழை நாட்டின் பல்வேறு இடங்களிலும் பரப்பி ஆங்காங்கே இவரைப் போன்ற வள்ளல்களைத் தோற்றுவிப்பர்.

சொற்பொருள் விளக்கம்

கடவுள் ஆலம் - தெய்வம் உறையும் ஆலமரம்

சினை - கொம்பு

நெருநல் - நேற்று

செலவு - செல்லுதல்

கலி - ஒலி

புள்ளினம் - பறவையினங்கள்

புரவு - காத்தல்

உடைமை - செல்வம் 

இன்மை - வறுமை 

அந்த வானம்பாடியைப் போல- UPSC EXAM TAMIL - புறநானூறு -198

வானம்பாடி   இனிமையாக பாடும் இயல்புடைய பறவை. வானம்பாடி மழைக்காக ஏங்கிப் பாடும் என்பதும். அவ்வாறு பாடினால் மழை வரும் என்பதும் இலக்கியங்கள் வழி அறிகிறோம். வானம்பாடி மழைக்கு ஏங்கிப் பாடுவதுபோல நான் உன் கொடைக்கு ஏங்கிப் பாடுகிறேன் என பேரிச்சாத்தனார் என்ற புலவர் பாடுவதாக இப்புறநானூற்றுப் பாடல் அமைகிறது.

பாண்டியன் இலவந்திகைப் பள்ளித் துஞ்சிய நன்மாறன் என்ற அரசன் பரிசில் வழங்காமல் காலம் தாழ்த்தியதால் வடமவண்ணக்கண் பேரிசாத்தனார் என்ற புலவர் அவனது முன்னோர் பெருமை உரைத்து. இவ்வாறு பரிசில் வழங்காமல் காலம் தாழ்த்துவது தவறு என உணர்த்தி இதனால் உனக்கு ஏதும் தீங்கு வராமல் இருக்கட்டும் என்று வாழ்த்திப் பாடுவதாக இப்பாடல் அமைகிறது.

வறுமையும் புலமையும் - UPSC EXAM TAMIL - புறநானூறு -197

வறுமையும் புலமையும்  சேர்ந்தே இருப்பது என்று சொல்வதுண்டு.

வள்ளுவர் கூட,

இருவேறு உலகத்து இயற்கை திருவேறு

தெள்ளிய ராதலும் வேறு - 374

செல்வமுடையவர்களாவதும், அறிவுடையவர்களாவதும் வேறாவதே உலகத்தின் இயற்கை என்று உரைக்கிறார்.

மனிதர்கள் பலவிதம் 

அறிவுடையோர் அறிவைத் தேடுவதால் பணம் அவர்களிடம் எப்போதும் சேர்வதில்லை. 

சங்ககாலத்தில் புலவர்களும் கலைஞர்களும் வள்ளல்களை நாடிச் சென்று பரிசில் பெற்று வருவது மரபாக இருந்தது.

சோழன் குராப்பள்ளித் துஞ்சிய பெருந்திருமாவளவன் பரிசில் வழங்காமல் காலம் தாழ்த்தினான். அப்போது,  கோனாட்டு எறிச்சலூர் மாடலன் மதுரைக் குமரனார் என்ற புலவர் பாடியதாக இப்பாடல் அமைகிறது.

சிறக்க நின் நாளே - UPSC EXAM TAMIL - புறநானூறு -196

நன்மை செய்தவர்களை வாழ்த்துவதும்

தீமை செய்தவர்களைப் பழிப்பதும் உலக மரபு.

இப்புறப்பாடலில் பாண்டியன் புலவருக்குப் பரிசில் தருவதற்குக் காலம் கடத்திவந்தான். இது முறையன்று என்று புலவர் ஆவூர் மூலங் கிழார்  எடுத்துரைத்து வாழ்த்துகிறார். 

பரிசில் தராமல் காலம் தாழ்த்தியது தமக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தாலும். ஏமாற்றுவது பெருங்குற்றமல்லவா, அதனால் அவனும் அவன் குடும்பமும் பாதிக்கப்படக் கூடாது என்று வாழ்த்துகிறார் புலவர்.

பாடல்,

ஒல்லுவது ஒல்லும் என்றலும், யாவர்க்கும்

ஒல்லாது இல் என மறுத்தலும், இரண்டும்,

ஆள்வினை மருங்கின் கேண்மைப் பாலே;

ஒல்லாது ஒல்லும் என்றலும், ஒல்லுவது

இல் என மறுத்தலும், இரண்டும், வல்லே  5

இரப்போர் வாட்டல் அன்றியும், புரப்போர்

புகழ் குறைபடூஉம் வாயில் அத்தை;

அனைத்து ஆகியர், இனி; இதுவே எனைத்தும்

சேய்த்துக் காணாது கண்டனம்; அதனால்,

நோய் இலராக நின் புதல்வர்; யானும்,  10

வெயில் என முனியேன், பனி என மடியேன்,

கல் குயின்றன்ன என் நல்கூர் வளி மறை,

நாண் அலது இல்லாக் கற்பின் வாள் நுதல்

மெல் இயல் குறு மகள் உள்ளிச்

செல்வல் அத்தை; சிறக்க, நின் நாளே! 15

புறநானூறு - 196

திணை பாடாண் திணை; 

துறை பரிசில் கடா நிலை.

பாண்டியன் இலவந்திகைப் பள்ளித் துஞ்சிய நன்மாறன் பரிசில் நீட்டித்தானை ஆவூர் மூலங் கிழார் பாடியது.

இல்லறமா? துறவறமா? - UPSC EXAM TAMIL - புறநானூறு -193

            புதிதாகத் திருமணமான மணமக்கள் கோயிலுக்குச் சென்று வந்தனர். வருகின்ற வழியில் ஒரு துறவியைப் பார்த்தனர். 

அந்த மணப்பெண் தன் கணவனிடம் நாம் சென்று அந்தத் துறவியிடம் ஆசிர்வாதம் வாங்கி வரலாம் என்றாள். அவரும் சரி என்று சொல்லி, இருவரும் துறவியைச் சந்தித்து அவர் காலில் விழுந்து எங்களை ஆசிர்வாதம் செய்யுங்கள் ஐயா எனக் கேட்டுக்கொண்டனர். 

பதறிப்போன துறவியோ எழுந்திருங்கள் எழுந்திருங்கள் என் காலில் ஏன் விழுந்தீர்கள் எனக் கேட்டார். அந்த மணமகன் சொன்னார், ஐயா நாங்கள் புதிதாகத் திருமணமானவர்கள் நீங்கள் துறவி. நீங்கள் ஆசி வழங்கினால் எம் வாழ்க்கை நன்றாக இருக்கும் என்றே தங்கள் காலில் விழுந்தோம் என்றார். அதைக் கேட்ட துறவி அந்த மணமக்கள் காலில் விழுந்தார். 

சொல்லேருழவரான வில்லேருழவர்கள்

சொல்லை ஏராகக் கொண்டு உழுது, மக்கள் மனங்களை ஆள்வோர் புலவர்கள், வில்லை ஏராகக் கொண்டு உழுது பகைவர் நிலங்களையும் ஆள்வோர் புரவலர்கள். பாடல் பாடுவதை மட்டுமே இயல்பாகக்கொண்ட புலவர்களோடு, நாட்டை ஆளும் புரவலர்களும் பாடல் பாடிய பெருமை உடையன சங்கப்பாடல்கள். புறநானூற்றில் இடம்பெற்ற பாடல்களுள் புரவலர்களால் பாடப்பட்ட பாடல்களின் சிறப்பியல்புகளை ஆராய்வது இக்கட்டுரையின் நோக்கமாகிறது.

புறநானூற்றில் அறிவின் வாயில்கள்

           மனிதனின் அறிவுத் தேடலில் அனுபவங்களைப் பதிவு செய்வது என்பது தனித்துவமான பண்பாக அமைகிறது. பிற உயிரினங்களுக்கு இயற்கை அறிவு என்ற அடிப்படையில் இப்புரிதல் அமைந்தாலும் மனிதனுக்கு, இயற்கை அறிவுடன் செயற்கை அறிவு குறித்த தேடலும் இருந்தது. இத்தேடலே இவ்வுலகில் எல்லா உயிர்களையும், வளங்களையும் மனிதனே ஆட்சி செய்யத் துணைநின்றது. பல்வேறு நாடுகளிலும், பல்வேறு மொழிகளிலும் இதுவரை நடைபெற்ற அறிவு குறித்த ஆய்வின் பயனாக, பல்வேறு சிந்தனைகளின் தொகுப்பாக மெய்ப்பொருளியல் அமைகிறது. அம்மெய்ப்பொருளியலின் ஒரு கூறாக விளங்குவது அறிவாய்வியல். அவ்வறிவாய்விலின் ஒரு பிரிவாக அமையும் அறிவின் வாயில்கள் பற்றிய சிந்தனைகளைப் புறநானூற்றின் வழி எடுத்தியம்புவதே இக்கட்டுரையின் நோக்கமாகிறது.

நாமும் நடிகர்களே!

விழவில்

கோடியர் நீர்மை போல முறை முறை

ஆடுநர் கழியும் இவ் வுலகத்து - புறநானூறு - 20

விழாவில் ஆடும் கூத்தரின் வேறுபட்ட பல்வேறு

கோலம் போல முறையே மக்கள் தோன்றியும்,

இயங்கியும், இறந்தும் போகின்ற உலகம்!

எது மதிப்புமிக்கது?

மிளகுப் பொதிகளை ஏற்றுமதி செய்து! அதற்குப் பதிலாக தங்கத்தை இறக்குமதி செய்தனர்!

மிகுந்த பொருள்களைப் பணிந்து வந்து கொடுத்து மணம் வேண்டிப் பெண் கேட்டாலும் தன் தகுதிக்கு ஒத்தவராக இல்லாவிட்டால் அப்பெண் அவரை மணந்துகொள்ளமாட்டாள்!

தன் மகளுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றால் பெண்கேட்டு வந்தவர் அரசனாகவே இருந்தாலும் எதிர்த்துப் போரிடத் தயங்கமாட்டார் அவளின் தந்தை!

ஆம் இந்த மரபுகள் எல்லாம் சங்ககாலத்தில் இருந்தன.

மீன் நொடுத்து நெல் குவைஇ

மிசை அம்பின் மனை மறுக்குந்து

மனை குவைஇய கறி மூடையால்

கலிச் சும்மைய கரை கலக்குறுந்து

கலம் தந்த பொற் பரிசம்

கழித் தோணியான் கரை சேர்க்குந்து

மலைத் தாரமும் கடல் தாரமும்

தலைப் பெய்து வருநர்க்கு ஈயும்

புனல் அம் கள்ளின் பொலந்தார்க் குட்டுவன்

முழங்குகடல் முழவின் முசிறி அன்ன

நலம்சால் விழுப்பொருள் பணிந்து வந்து கொடுப்பினும்

புரையர் அல்லோர் வரையலள் இவள் எனத்

தந்தையும் கொடாஅன் ஆயின் – வந்தோர்

வாய்ப்பட இறுத்த ஏணி ஆயிடை

வருந்தின்று கொல்லோ தானே – பருந்து உயிர்த்து

இடைமதில் சேர்க்கும் புரிசை

படைமயங்கு ஆரிடை நெடுநல் ஊரே

- புறநானூறு 343

மகட்பாற் காஞ்சி, பரணர் பாடியது

     மீனை விற்று, அதனால் பெற்ற நெல்லைக் குவித்து ஏற்றிக்கொண்டு, நீரின்மேல் தோணிகள் ஏற்றிவந்த பொருள்கள் வீடுகள்தோறும் நிறைந்து காணப்படும்.

     வீடுகளில் குவித்து வைக்கப்பட்ட மிளகுப் பொதிகளால், மிக்க முழக்கத்தையுடைய கடற்கரைப் பகுதிகள் ஆரவாரமுடையனவாகத் திகழும்

     பெரிய மரக்கலங்களில் ஏற்றிக்கொண்டு வரப்பட்ட பொன்னாலான பரிசுப் பொருள்கள், உப்பங்கழிகளில் உள்ள தோணிகளின் உதவியால் கரையில் கொண்டு சேர்க்கப்படும்.

     மலையில் கிடைக்கும் பொருள்களும், கடலில் கிடைக்கும் பொருள்களும் கலந்து தன்னை நாடி வந்த இரவலர்க்கு வழங்குவோன் குட்டுவன்.

     அவன் பொன்னாலான மாலையை அணிந்தவன். அவனுடைய முழங்குகின்ற கடலைப்போல முரசு ஒலிக்கின்ற ஊர் முசிறி. இவ்வூர் கடல்நீர்போலக் கள்ளின் மிகுதியை உடையது. அம்முசிறியைப் போன்ற நன்மை நிறைந்த மிகுந்த பொருள்களைப் பணிந்து வந்து மணம் வேண்டி பெண் கேட்டாலும் தன் தகுதிக்கு ஒத்தவராக இல்லாவிட்டால் இவள் மணம் செய்துகொள்ளமாட்டாள்.

     தன் மகளின் மனநிலை அறிந்து தந்தையும் மணம் முடிக்க உடன்படாததால், பருந்துகள் இடைமதில் தங்கி இளைப்பாறுகின்றன. மதிலகத்தே தம்மை எதிர்த்து வந்தோர் அகப்படும்படி நிறுத்தி வைக்கப்பட்டுள்ள ஏணிகளையுடைய படைகள் தம்முள் கலந்து போர்புரியும் அவ்வீரனுடைய நெடிய நல்ல ஊர், வருந்துவது கொல்லோ.

மிளகு மதிப்பானதா?

தங்கம் மதிப்பானதா?

அன்றும் இன்றும் நாம் தங்கமே மதிப்பானது என்று எண்ணிவருகிறோம். அதனால்தான் நாம் ஆங்கிலமருந்துகளுக்கு இன்னும் அடிமையாகவே இருக்கிறோம்..

அன்று மணமகன்கள் பெண்களைத் திருமணம் செய்துகொள்ள வரதட்சணை வழங்கினர். இன்று பெண்கள் வரதட்சணை கொடுத்து திருமணம் செய்துகொள்கின்றனர்.

அன்று பெண் கேட்டு வந்தது அரசனாகவே இருந்தாலும் தன் மகளுக்கு அவரைப் பிடித்திருக்கிறதா என்று அவளிடம் கருத்துக்கேட்டனர். அவளுக்குப் பிடிக்காவிட்டால் வந்தவரை எதிர்த்துப் போரிடவும் அவர்கள் தயங்கியதில்லை.

சங்கப்பாடல்களை வாசிக்கும்போது நம் முன்னோர் வாழ்ந்த வாழ்வை எண்ணி பலநிலைகளில் பெருமிதம் கொள்ளவும் சிலநேரங்களில் அவர்களின் அறியாமையை எண்ணி வருத்தமும் தோன்றுகிறது.

பெருமிதம் அவர்களின் வளமான வாழ்வை எண்ணி!

வருத்தம் அவர்களின் தங்கமோகத்தை எண்ணி!

பழந்தமிழர் நிலவளம்!

ஒருபிடி படியுஞ் சீறிடம்
எழுகளிறு புரக்கும் நாடுகிழ வோயே.

புறநானூறு – 40

ஒரு பெண் யானை 

தங்கும் சிறிய இடத்தில்

ஏழு யானைகளைக் காக்கின்ற 

உணவு வளம் நிறைந்த நாட்டுக்கு உரியோனே!

ஈகை என்பது..

எமக்கு ஈவோர் பிறர்க்கு ஈவோர்

பிறர்க்கு ஈவோர் தமக்கு ஈப -    புறநானூறு 136

ஏழைகளான எமக்குக் கொடுப்பவர்கள் பயன்கருதாது மற்றவர்களுக்குக் கொடுப்போராகக் கருதப்படுவர்!

எங்களுக்கு அல்லாமல் பிறருக்குக் கொடுப்போர் பயன்கருதிக் கொடுப்பதால் தங்களுக்கே கொடுத்துக் கொள்பவர் ஆவா்!

-          

                                                   - துறையூர் ஓடைக்கிழார்.

புறநானூற்றில் நாணம்

(இன்றைய பதிவு இந்த வலைப்பதிவின் 1300 வது பதிவு என்பதை மகிழ்வுடன் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.

            நாணம் தமிழர் உடல்மொழிகளுள் குறிப்பிடத்தக்கது.

நாணம் என்பது பெண்களுக்கானது என்றே காலந்தோறும்; இலக்கியங்கள் மொழிந்துவருகின்றன. பெண்கள் வெட்கப்படுவதை இலக்கியங்கள் மிகுதியாகவே இயம்பியுள்ளன. நாணிக்கண் புதைத்தல் என்று தனியாகவே இதைப் பற்றிப் பாடும் அளவுக்கு பெண்களின் நாணம் பேசப்பட்டுள்ளது. புறநானூற்றில் கூறப்படும் நாணம் பெண்களுக்கானது அல்ல, ஆண்களுக்கானது. ஒரு ஆண் நாணம் கொள்வதற்கான சூழல்களை நயம்பட எடுத்துரைக்கிறது புறநானூறு. இதன்வழி பழந்தமிழரின் பண்பட்ட அறிவும், செம்மையான வாழ்க்கையையும் அறிந்துகொள்ளமுடிகிறது.

நாணம்

            நாணம் என்ற சொல்லுக்கு இன்று வெட்கம் என்று பொருள் வழங்கப்படுகிறது. அச்சம், மடம், நாணம், பயிர்ப்பு என்னும் பெண்களுக்கான பண்புகளுள் ஒன்றாக நாணத்தை உரைக்கும்; தொல்காப்பியம், பெருமையும், உரனும் ஆண்களுக்கான இலக்கணமாக  உரைக்கிறது. பெருமை என்பது செல்வச்சிறப்பு, வலிமை, கொடை எனப்படும், உரன் என்பது அறிவு, ஆற்றல் எனப் பொருள்படும். பெண்களுக்கான பண்பாக நாணம் கூறப்படுவதால் ஆண்கள் நாணம் கொள்வதை தமிழச்;சமூகம் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. இருந்தாலும் தமிழ் இலக்கியங்களை நன்கு உற்றுநோக்கும்போது, நாணம் என்பது இருபாலருக்கும் பொதுவானது என்றும் அது நுட்பமான பல உள்ளடக்கங்களைக் கொண்டது என்பதும் புலனாகிறது. நாணுடைமை என்னும் அதிகாரத்தில் நாணத்தை இருபாலருக்கும் பொதுவாகவே வள்ளுவர் பேசுகிறார். சான்றாக,  1011 என்ற குறளில் தகாத செயல் காரணமாக நாணுவதே நாணம். பெண்களுக்கு இயல்பாகத் தோன்றும் நாணம் வேறு வகை என நாணத்தின் நுட்பமான வேறுபாட்டை அழகுபட மொழிகிறார் வள்ளுவர். மேலும் நாணுத்துறவு உரைத்தல் என்ற அதிகாரத்தில்,  1133 என்ற குறளில் நாணமும் நல்ல ஆண்மையும் முன்பு உடையவனாக இருந்தேன். இப்போது நாணமற்றார் ஏறும் மடலைத் துணையாகக் கொண்டேன் என உரைக்கிறார் இக்குறள் வழியாக நாணம் இருபாலருக்கும் உரியது என்ற கருத்தைப் புரிந்துகொள்ளலாம்;.

நாண் என்னும் அணி

   நாணத்தைத் தவிர வேறு அணிகலன்கள் ஏதுமற்ற தன் மனைவியின் வறுமை நிலையை எண்ணி வருந்தும் ஒரு புலவரின் நிலையை,  (புறநா – 196-12) ஆவூர் மூலங்கிழார் எடுத்துரைக்கிறார்.

கூற்றம் அடைந்த நாணம்

         தலையாலங்கானத்து செருவென்ற பாண்டியனின் போர்த்திறனைக் கண்டு கூற்றம் நாணம் கொண்டது (புறநா – 19-16) என்கிறார் குடபுலவியனார்.

பகைவரின் நாணம்

                                    தலையாலங்கானத்து செருவென்ற பாண்டியனின் வீரம் கண்டு பகைவர் வெட்கப்பட்டார்கள் என்பதை நண்ணார் நாண (புறநா – 23-12) என்று உரைக்கிறார் கல்லாடனார்.

வேல்தந்த நாணம்  

        போரில் வீரத்துடன் போராடிய மறவனின் நெஞ்சிலே அவனறியாதவாறு வேல் ஒன்று பாய்ந்தது. தன் நிலை எண்ணி நாணம் கொண்டான் (புறநா – 288-6)  அம்மறவன் என்கிறார் கழாத்தலையார்.

பிடிகளின் நாணம்

             பகையரசன் எறிந்த வேல் ஓர் அரசனின் மார்பைத் தாக்கியது. அவ்வேலை உள்ளக் களிப்புடன் பறித்து அவ்வரசன் வீரத்தோடு போர்புரியும் ஆற்றலைக் கண்ட பகையரசனின் யானைகள் எல்லாம் அவற்றின் மடப்பிடிகள் கண்டு நாணுமாறு புறங்காட்டி ஓடின என ஒரு அரசனின் வீரத்தை எடுத்துரைக்கிறார் கோவூர்க்கிழார். இதனை, “புன்தலை மடப்பிடி நாணக்                                   குஞ்சரம் எல்லாம் புறக்கொடுத்தனவே ((புறநா –308 -10-11) என்ற அடிகள் இயம்பும்

கொடை தரும் நாணம்

      குமணனைப் பாடவந்த பெருஞ்சித்திரனார், நீ தரும் கொடையால் பிற அரசர்கள் நாணுமாறு செல்வேன் (புறநா – 161-26)  என உரைக்கிறார்.

       கரும்பனூர்க் கிழாரின் கொடைத்தன்மையைப் பாடவந்த நன்னாகனார், உணவு வழங்கும்போது நெய்யை தண்ணீர் போல அள்ளி அள்ளி வழங்கினான் அதனால், நீர் நாண நெய்வழங்கினான் (புறநா – 384 -17) என்று உரைக்கிறார்.

                        ஆவூர் மூலங்கிழார், கௌணியன் விண்ணந்தாயன் என்னும் அரசன் வேள்விசெய்யும் திறனைப் பாடும்போது,  நீர் நாண நெய் வழங்கினாய், எண்கள் நாண பல வேள்விகள் செய்தாய், மண்ணில் உள்ள பல மனிதர்களும் நாண உனது புகழைப் பரப்பினாய் (புறநா – 166-21-23) எனப் புகழ்ந்து பாடுகிறார்.

அஞ்சுதல் நாணம்

     நெடுங்கிள்ளி தன்னை எதிர்த்துவந்த நலங்கிள்ளிக்கு அஞ்சி கோட்டையின் மதிற்கதவுகளை அடைத்து மறைந்திருந்தான். இது வெட்கக்கேடானது (புறநா – 44-16)  என உரைக்கிறார் கோவூர்க்கிழார்.    காவல் மரங்களை வெட்டும் ஒலி கேட்டும் போருக்கு வராமல் இருக்கும் சேரனுடன் போரிடுவது உனக்குத் தகுதியா? இது நாணத்தக்க செயலல்லவா? என சோழ மன்னனைப் பார்த்துக் கேட்கிறார் ஆலந்தூர்க்கிழார். (புறநா – 36 -13)

புகழால் தோன்றிய நாணம்

   தன்மீது கொண்ட அன்பால் தன்முன்னே தனது புகழைப் பாடிய பரிசிலர் பாடிமுடிக்கும் முன்பாக புகழ்கேட்க நாணி (புறநா–152 - 22) வல்வில் ஓரி பரிசில் வழங்கியதை வன்பரணர் உரைக்கிறார்.

நாணமும் வடக்கிருத்தலும்  

         நெடுஞ்சேரலாதன், கரிகாற்பெருவளத்தானுடன் செய்தபோரில் புறப்புண் பட்டான். அதற்கு நாணம் கொண்டவனாக வடக்கிருந்து உயிர்நீக்க முயன்றனான். இதை, மாலை நேரத்தில் நிலவுக்கு எதிர்நிற்க நாணி மலையில்சென்று மறைந்தது கதிரவன். அதுபோல எதிர்பாராது புறப்புண்பட்ட நீ நாணினாய்! வாளுடன் வடக்கிருந்தாய்! என்ன கொடுமை! (புறநா –65-10-11)  எனப் புலம்புகிறார் கழாத்தலையார்.

   போரில் வென்ற சோழனைக்காட்டிலும் புறப்புண்ணுக்காக நாணி வடக்கிருக்கும் சேரன் நின்னினும் நல்லன் என்று புகழ்ந்து பேசுகிறார் வெண்ணிக் குயத்தியார். இதனை, புறப்புண் நாணி, வடக்கிருந்தோனே! (புறநா – 66-8) என்ற பாடலடிகள் சுட்டுகின்றன.

நிறைவாக…

            நாணம் என்ற உடல்மொழியானது ஆண்களுக்கும் பெருமைசேர்ப்பது என்ற உண்மையைப் புலவர்கள் புறநானூற்றில் பல நிலைகளில் அழகுபட எடுத்துரைத்துள்ளனர். பல்வேறு இலக்கியங்களில் நாணம் என்பது பெண்களின் பண்புகளில் ஒன்று என்று விரித்துப் பேசியிருந்தாலும் திருக்குறளின் நாணுடைமை, நாணுத்துறவுரைத்தல் ஆகிய அதிகாரங்கள் நாணம் என்பது இருபாலருக்கும் உரியது என்ற உண்மையை இயம்புகின்றன.

            புறநானூற்றில் நாணம் என்பது பெண்களின் அணிகளுள் ஒன்று என்றும், வீரமுடைய அரசர்களின் போர்திறனைக் கண்டு கூற்றம் நாணம் கொண்டதாகவும், தன்னைவிட வீரம் கொண்ட அரசரின் திறன் கண்டு பகைவர் நாணம் கொள்வதும் இயல்பாகப் பேசப்படுகிறது.

            போர்புரியும்போது தன்னையறியாது நெஞ்சில் வேல்பாய்ந்தால் வீரர்கள் நாணம் கொள்வதையும், அவ்வேலைப் பறித்து வலிமையுடன் போரிடும் வீரனைக் கண்டு பிடிகள் நாண களிறுகள் ஓடியமை குறித்தும் புறநானூற்றில் குறிப்புகள் உள்ளன.

                        நீர் நாண நெய் வழங்கியமையும், எண்கள் நாண வேள்விகள் செய்தமையும், மண்ணில் வாழும் மக்கள் நாண புகழ்பெற வாழ்ந்தமையும் புறநானூற்றுப் பாடல்கள் வழி உணரமுடிகிறது.

                        போருக்கு அஞ்சுதல் வெட்கக்கேடான செயல் என்றும், தம் வீரம் கண்டு தம்முடன் போர் புரிய அஞ்சும் அரசர்களுடன் போரிதல் நாணத்தக்க செயல் என்றும் கருதிய நம் முன்னோர் வீரம் பெருமிதம்கொள்ளச் செய்வதாக உள்ளது.

                        தம் புகழைக் கேட்பதுகூட நாணக்கேடான செயல் என்று கருதி தம்மைப் புகழும் முன்னரே கொடைவழங்கிய அரசர்களின் செயல்வழியாக பழந்தமிழரின் மாண்பை அறிந்துகொள்ளமுடிகிறது.

                        தம் மானத்துக்கு கேடான தோல்வி ஏற்பட்டால் அந்த நாணத்துக்கு அஞ்சி வடக்கிருந்து உயிர்நீத்தனர் என்ற செய்தியின் வழி சங்ககாலத்தமிழர்கள் உயிரைவிட நாணத்துக்கு மதிப்பளித்தனர் என்பதையும் புரிந்துகொள்ளமுடிகிறது.

                        இக்கட்டுரைவழியாக நாணம் என்பது பெண்களுக்கு மட்டுமல்ல ஆண்களுக்கும் பெருமைசேர்ப்பது என்ற உண்மை எடுத்துரைக்கப்படுகிறது.