தென்கச்சியார் – அந்த மூன்று பூக்கள்!

ஒரு பெரியவர்

பத்துப்பாட்டுலே எட்டாவது பாட்டா இருக்கிற குறிஞ்சிப்பாட்டை பார்த்துக்கிட்டு இருந்தார்.

பிரகத்தன்ங்கற அரசனுக்கு, தமிழ் நயத்தைத் தெரிவிக்கறதுக்காக கபிலரால் பாடப்பட்டது அது.

அதுலே வர்ற வர்ணனைகள்- பழக்கவழக்கங்கள்ளே மனசைப் பறிகொடுத்துப் பார்த்துக்கிட்டருந்தார் அந்தப் பெரியவர்.

ஒர் இடத்திலே தலைவியும் தோழியும் பலவித மலர்களைப் பறிச்சு ஒரு பாறையிலே குவிக்கிறதா செய்தி வருது.

அதுலே 99 மலர்களோட பேரு வருது!

அந்த இடத்தைக் கவனிச்சிப் பார்க்கிறப்போ..

நடுவிலே சில அடிகள் விட்டுப்போயிருக்குங்கறது புரிஞ்சது.

ஏட்டுலேயும் அதுக்கான இடம் விடப்பட்டிருந்தது

செங்காந்தள் . பூ-வுலேயிருந்து செம்பூ வரைக்கும் வரிசையா பல மலர்களோட பேர் வருது. செஙகோடுவேரிங்கற பூவுக்கும்  கூவிளம்பூவுக்கும் இடையிலே உள்ள பகுதிதான் காணாமேப் போயிருந்தது. அதுவே எத்தனை பூ இருந்த்தோ தெரியவில்லையே!

அழகான பூ மாலையிலே நடுவிலே சில பூ உதிர்ந்து போனது மாதிரி இருந்தது.

அந்தப் பூக்களை எப்படிக் கண்டுபிடிக்கறதுங்கறது? எங்கு கண்டுபிடிக்கறது? பழைய சுவடிகள்  யார்கிட்டயாவது இருந்தா வங்கிப்புரட்டிப்பார்க்கலாம்.

அந்தப் பெரியவருக்கு இருப்புக் கொள்ளலே...

இரவுபகலா தூக்கம் வரலே.. தேடாத இடமும் இல்லே..

இன்னும் ஓர் இடம் பாக்கி இருந்தது.அவருக்கு ஞாபகம் வந்த்து.

அதுதான் தருமபுர ஆதீன மடம்.

ஒருநாள் சனிக்கிழமை காலை 7 மணிக்கு இன்னொருத்தரைக் (பொன்னுச்சாமி செட்டியார்) கூட அழைச்சிக்கிட்டு தருமபுரம்போனார்.

அங்கே ஆதினத் தலைவர் ஸ்ரீ மாணிக்கவாசக தேசிகர் ஒரு சாய்வு நாற்காலியிலே சாய்ந்து உக்கார்ந்திருந்தார்.இந்தப் பெரியவர் தன் கையோட கொண்டாந்திருந்த கற்கண்டுப் பொட்டலத்தை  அவருக்கு முன்னாடி வச்சார். தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கிட்டார்.

“ஐயா நான் கும்பகோணம் காலேஜிலே தமிழ்ப் பண்டிதனா இருக்கேன்.. என்பெயர் உ.வே சாமிநாதய்யர்...

தமிழ் நூல்களை ஆராய்ந்து பதிப்பிக்கத் தொடங்கியிருக்கேன்.” அப்படின்னு ஆரம்பிச்சு வந்த விசயத்தைச் சொன்னார்.

ஆதீனத் தலைவர் நிமிர்ந்து பார்த்தார்.

நாளைக்கு வரலாமே! ன்னார்.

சரின்னு சொல்லிப்புட்டு இவர் மாயூரத்துக்கு வந்துட்டார்.

ராத்திரு பூரா தூக்கமில்லை. எப்போ விடியும்னு காத்திருந்தார். ஒரு வழியா விடிஞ்சது.

மறுபடியும் புறப்பட்டு ஏழுமணிக்குத் தருமபுரம் போனார். அங்கேயிருந்த சில ஓதுவார்களையும் கணக்குப்பிள்ளைகளையும் உதவி செய்யும்படி தேசிகர் கட்டளையிட்டார்.

அங்கேயிருந்த நூல் நிலையத்துக்குப் போனார்.அங்கே ஆயிரக்கணக்கான ஏட்டுச்சுவடிகள். ஒவ்வொண்ணா எடுத்துப் புரட்டிப் பார்த்துக்கிட்டிருக்கார்.

“பத்துப்பாட்டு எங்கேயாவது கண்ணுலபடுதான்னு“

பகல் பன்னிரண்டு மணியாச்சு! தேடினது கிடைக்கலே!சாப்பிட்டு மறுபடி தேட ஆரம்பிச்சாங்க.இருட்டிப்போச்சு! உயரமான குத்துவிளக்குக் கொண்டாந்து வச்சாங்க! அந்த வெளிச்சத்தை வச்சிக்கிட்டு ராத்திரி எட்டு மணிவரைக்கும் தேடினாங்க! அப்போ ஆதீனத் தலைவர் மாணிக்கவாசக தேசிகர் அங்கே வந்தார். டாக்டர் உ.வே.சா எழுந்திருச்சார். அவர் நின்றபடியே கையமர்த்தி “ஏதாவது கிடைச்சுதா?“ ன்னார்.

“எனக்கு அதிர்ஷ்டமில்லை!“ன்னு சோர்வா பதில் சொன்னார்.

அந்த சமயம், காறுபாறு ஸ்ரீ சுவாமிநாத தம்பிரான் அங்கே வந்தார்.

சில நாளைக்கு முன்னாடி பதினெட்டாம் பெருக்குலே காவிரிலேவிடுறதுக்குச் சில பழைய கணக்குச்சுவடிகளையும் – வீணாப் போன சுவடிகளையும் சின்னத் தேர்ல வச்சு இழுத்துக்கிட்டுப்போனாங்க. அதுலே சிலதை எடுத்துப் பீரோ மேலே வச்சிருக்கேன்.அதுலே ஏதாவது இருக்கான்னு பார்க்கலாம்ன்னு அதைக் கொண்டாரச் சொல்லிக்கொடுத்தார். அதுக்குள் ரொம் நேரம் ஆயிட்டுது... அதனாலே அதை எடுத்துக்கிட்டு கும்பகோணம் வந்துட்டார் டாக்டர் உ.வே.சா

இதுவரைக்கும் அவர் தேடின விவரம் அதுலே கிடைச்சுது. எப்படி இருந்திருக்கும் அவருக்கு?

விடுபட்ட பூ மூணு. அதாவது தேமா- தேமாம்பூ, மணிச்சிகை – செம்மணிப்பூ, அப்புறம் பெருமூங்கிற் பூ (குறிஞ்சிப்பாட்டு 64-5உரை)

தமிழ்த்தாத்தா தருமபுரத்துக்கு அந்த ஓலைகளை அனுப்பிவச்சார். நன்றிக் கடிதமும் எழுதினார்.ஆத்துலே போகஇருந்த அந்த விவரம் இன்றைக்கு நமக்குக் கிடைச்சதுக்குக் காரணம் தமிழ்த்தாத்தா டாக்டர் உ.வே.சாமிநாதய்யர்.

இந்தக் காலத்து எழுத்தாளர் ஒருத்தர். என்னுடைய நண்பர். அவர் என்ன பண்ணுவார் தெரியுமா? ஒவ்வொரு வருசமும் 18ஆம் பெருக்கு ஆத்துலே புதுவெள்ளம் வர்ற அன்னிக்குத் தன்னுடைய புத்தகங்களையெல்லாம் மறக்காமே எடுத்துக்கிட்டு ஒரு கோயில்லே கொண்டுபோய் வச்சு  பூசை பண்ணுவார்.

“என்னங்க உங்களுக்கு அவ்வளவு பக்தியா?” ன்னு கேட்டேன்.

“அட அப்படியெல்லாம் ஒண்ணுமில்லே சார்...

வீட்டுலே வச்சிருந்தா 18ஆம் பெருக்கு அன்னிக்கு எல்லாத்தையும் எடுத்துக்கிட்டுப்போய் ஆத்துலே விட்டிடுவாங்க சார் எங்க வீட்டுக்காரம்மா! அதனாலேதான் முன்னெச்சரிக்கையா அன்னைக்கு அப்படி நடந்துக்கறேன் அப்படின்னார்.


தொடர்புடைய இடுகை


குறி்ஞ்சிப்பாட்டு

கல்வி குறித்த சங்ககாலப் பார்வை..

சிந்தித்தபோது...

கல்வி மனிதனை விலங்கிலிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டியது!

பணம் குறித்து சிந்தித்தபோது..

கல்வி மனிதனை விலங்காக்கியது!

குடும்பச் சூழல், வறுமை, அறியாமை எனப் பல காரணங்கள் சொல்லப்பட்டாலும்..

கல்வி கற்போர் விழுக்காடு இன்னும் ஏற்றத்தாழ்வுடனேயே இருந்துவருகிறது.

கல்வி வணிகமாகிவிட்ட இந்தச் சூழலில் கல்வி கற்று அறிவை வளர்த்துக்கொள்ளவேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் பலரும் கல்விச்சாலைகளில் சேர்வதில்லை..

கல்வி பணம் ஈட்டும் ஒரு தொழில் என்ற எண்ணத்திலேயே பலரும் முதலீடு செய்கின்றனர்..

கல்வி குறித்த இதுபோன்ற பல சிந்தனைகள் நமக்கிருந்தாலும்..

சங்ககாலத்தில் கல்வி குறித்த சிந்தனை எவ்வாறு இருந்தது என்பதை இவ்வழகிய பாடல் எடுத்துரைக்கிறது.

"உற்றுழி உதவியும் உறுபொருள் கொடுத்தும்

பிற்றை நிலை முனியாது கற்றல் நன்றே!

பிறப்போரன்ன உடன்வயிற்றுள்ளும்

சிறப்பின் பாலால் தாயும் மனம் திரியும்

ஒரு குடிப் பிறந்த பல்லோருள்ளும்

முத்தோன் வருக என்னாது அவருள்

அறிவுடையோன் ஆறு அரசும் செல்லும்

வேற்றுமை தெரிந்த நாற்பா லூள்ளும்

கீழ்ப்பால் ஒருவன் கற்பின்

மேல் பால் ஒருவனும் அவன் கண்படுமே" 

(புறம்-183)

Learning is a fine thing to have if a student helps a teacher

in his troubles, gives him mass of wealth and honors him

without ever showing disdain! Among those born from the same belly,

who share the same nature, a mother’s heart will be most tender

toward the most learned! Of all who are born into a joint family,

a king will not summon the eldest to his side but instead he will

show favor to the man among them who has the greatest knowledge!

And with the four classes of society distinguished as different,

should anyone from the lowest become a learned man,

someone of the highest class, reverently, will come to him to study!    

 Translated by George Hart

இப்பாடலின் பொருளை அறிந்துகொள்ள.. “சங்ககாலக் கல்விநிலை” என்ற இடுகைக்கு வருமாறு தங்களை அன்புடன் அழைக்கிறேன்.

இவர் யார் என்று தெரிகிறதா…?

நண்பரின் வீட்டுக்குச் சென்ற ஒருவர் பேருந்து நிலையத்துக்கு அருகே ஒரு இடத்தில் இருந்துகொண்டு தன்னை அழைத்துச் செல்லுமாறு சொல்லியிருக்கிறார். இவரும் சரி நீங்க வள்ளுவர் சிலைக்குக் கீழே நில்லுங்க வந்து கூட்டிச் செல்கிறேன் என்று சொல்லியிருக்கிறார்..

அவரும் வந்து பார்த்திருக்கிறார் இவரைக் காணோம்..
அலைபேசியில் தொடர்புகொண்டு ஏம்பா எங்கே இருக்க? என்று கேட்க அவரும் நான் நீ சொன்னமாதிரி வள்ளுவர் சிலைக்குக் கீழேதான்பா நிற்கிறேன் என்றிருக்கிறார்.

நானும் அங்கே தாம்பா இருக்கேன். சரியா சொல்லு உனக்கு முன்னாடி எந்தக் கடையிருக்கு என்று கேட்டிருக்கிறார்.

அவரும் தனக்கு முன் இருந்த நகைக்கடை, துணிக்கடை அடையாளங்களைச் சொல்ல இவருக்குப் புரிந்துவிட்டது தன் நண்பர் எங்கே நிற்கிறார் என்று..

அங்கு சென்று பார்த்தால் அந்த நண்பர் இருந்த இடம் வள்ளுவர் சிலையில்லை..  காந்தி சிலை..!

இவர் அவரைப்பார்த்து கேட்டிருக்கிறார்..

ஏம்பா.. நல்லாப் பார்த்தியா? இது வள்ளுவர் சிலையா? காந்தி சிலையா? என்று..

அவரும் பார்த்து வள்ளுவர் சிலைதானேப்பா என்றிருக்கிறார்.

நல்லாப் பாருப்பா இவரு காந்தி கையில கம்பெல்லாம் வச்சிருக்காரு என்று சொல்ல..

அவரும் அசராமல்..

“நான் கூட வள்ளுவர் தான் சேவ் பண்ணிட்டு வந்திட்டாரோன்னு நினைச்சிட்டேன் என்றிருக்கிறார்.

இந்த அனுபவத்தை நண்பர் ஒருவர் என்னிடம் சொன்னார்.

இதை முற்றிலும் கற்பனை என்றோ நகைச்சுவை என்றோ என்னால் புறந்தள்ளிவிடமுடியவில்லை.

பல நாடுகளில் பெரிய பெரிய அறிஞர்களுக்கெல்லாம் வாழும் காலத்தே சிலை வைத்திருக்கிறார்கள், வைத்து வருகிறார்கள்.

நாமோ ரூபாய் நோட்டுகளில் காந்திபடம் அச்சடித்தும், பேருந்துகளில் குறளுக்கு அருகே நிழற்படம் கூட வைத்தும் வள்ளுவரை அடையாளம் தெரியாதவர்களாகத்தான் வாழ்கிறோம்

நம்மால் முடிந்தவரை...

நாட்டு விடுதலைக்காக உழைத்த தலைவர்களையும்
தமிழ்வளர்ச்சிக்கு வித்திட்ட தமிழறிஞர்களையும்
வாழும் தலைமுறையினருக்கும்
எதிர்காலத்தலைமுறையினருக்கும்

தெரியப்படுத்துவது நம் கடமையாகும்..

சரி இன்று தங்கள் தமிழறிவுக்கு ஒரு தேர்வு..

இவர் யார் என்று தெரிகிறதா?
கொடையில் சிறந்தவன் கர்ணனா? தர்மனா? என்று பலர் பேசிக்கொண்டிருக்க எனக்கு நினைவுக்கு வந்தவரோ இவர்தான்!

இவரைப் பற்றி இன்றைய தலைமுறையினர் எந்த அளவுக்குத் தெரிந்துவைத்திருக்கிறார்கள் என்பதை அறியவே இவ்விடுகை.

உங்களுக்குத் தெரிந்தவரை கருத்துக்களைப் பதிவு செய்யுங்கள் நண்பர்களே..

இவர் யாரென்று கண்டறிய முயற்சித்த, கண்டறிந்து சொன்ன அனைத்து அன்புள்ளங்களுக்கும் நன்றிகள்..

ஆம் நண்பர்களே இவர் குமண வள்ளல்தான்.தன்னை நம்பி வந்த புலவரை ஏமாற்றாது தன் தலைக்கு நிறைய பரிசு காத்திருக்கிறது. இந்தா என் தலையைக் கொய்துகொள் என்ற மாமனிதர் தான் இவர்.

தொடர்புடைய இடுகை

குமணன் கதையைப் பாட்டி சொல்கிறார் கேளுங்கள்
தன்மானம்=உயிர்

நிழல் தந்த மான்.

பள்ளிக் காலத்தில் தன் துணையான பெண்மானுக்குத் தன் நிழல்தந்தது ஆண்மான் என்ற செய்தியைக் கேள்விப்பட்டு இலக்கியநயம் வியந்திருக்கிறேன்..

அந்தச் செய்தியை சங்க இலக்கியத்தில் கலித்தொகைப் பாடலில் கண்டு மகிழ்ந்தேன்.

இன்று குறுந்தொகையில் தன் கன்றுக்கு நிழல் தந்த ஆண்மான் பற்றிய செய்தியைக் கண்டு மகிழ்ந்தேன்.

இதோ அந்தப் பாடல்..

தலைவியை நீங்கிப் பொருள் தேடச் சென்றான் தலைவன். அவன் வழியில் காணும் காட்சிகள் அவனுக்குத் தன்னை நினைவுபடுத்தும் என எண்ணியிருந்த தலைவியிடம் தோழி பேசுவதாக இந்தப் பாடல் அமைகிறது.

நசை நன்கு உடையர் - தோழி - ஞெரேரென

கவைத்தலை முதுகலை காலின் ஒற்றிப்

பசிப் பிணிக்கு இறைஞ்சிய பரூஉப் பெருந்த ததரல்

ஒழியின் உண்டு அழிவு இல் நெஞ்சின்

தெறித்து நடை மரபின் தன்மறிக்கு நிழல் ஆகி

நின்று வெயில் கழிக்கும் என்ப - தம் 

இன்துயில் முனிநர் சென்ற ஆறே.

குறுந்தொகை -213


 உன் தலைவர் உன் மீது மிகுந்த அன்புடையவர்தான் இருந்தாலும் பொருள் வாழ்க்கைக்குத் தேவை என்பதை உணர்ந்து உன்னை நீ்ங்கிப் பொருள் தேடச் சென்றுவிட்டார். அவர் சென்ற பாலை நிலம் பல்வேறு இன்பதுன்பங்களைக் கொண்டது.

நிழல் தரும் மான்.

தலைவர் சென்ற வழியில் அறிவுடைய ஆண்மான் தன் கன்றின் பசியைக் காணஇயலாமல் தன் கவைத்த கொம்புகளால் மரத்தின் அடிப்பகுதியைக் குத்தி, தன்னுடைய கன்றின் பசியைப் போக்கும்.
தன் கன்று உண்டு எஞ்சியதைத் தானும் உண்டு, தன் கன்று வெயிலின் வெம்மையைத் தாங்காது என்பதை உணர்ந்து, கன்றுக்கு நிழல் தருவதற்காக அசையாது அதன் அருகில் நின்று கன்றின் மேல் வெயில் படாமல் பகல் பொழுதைக் கழிக்கும்.

தலைவர் சென்ற வழி இத்தகையது என்கிறாள் தோழி.

ஆண்மான் தான் இருக்கும் இடத்தில் கிடைத்த உணவினைக் கன்றுக்குத் தந்து தானும் எஞ்சியதை உண்ணும் காட்சியைத் தலைவர் காண்பாராயின் பொருள் தேட எண்ணிய எண்ணத்தைக் கைவிட்டு இடையிலேயே திரும்புவாரோ என நினைத்தாள் தலைவி.

அவள் எண்ணத்தை இவ்வாறு மாற்றுகிறாள் தோழி.

உன் மீது தலைவனுக்கு இருக்கும் விருப்பத்தைவிட பொருளின் மீது அவன் கொண்ட விருப்பம் பெரிது என்று கூறித் தலைவியைத் தோழி ஆற்றுப்படுத்துவதாக இப்பாடல் அமைகிறது. இயற்கையோடு தம் வாழ்வியலை இயைபுபடுத்திப்பார்த்த சங்கத்தமிழரின் மாண்பு எண்ணிப் பெருமிதம் கொள்ளத்தக்கதாக உள்ளது.

தொடர்புடைய இடுகைகள்

துன்பத்தில் இன்பம் காண

உங்களை எங்கேயோ பார்த்தது போல இருக்கு

ஏமாந்த குரங்கு

ஊர்ப் பொதுவிடத்தில் இருந்த பலாமரத்தின் பெரிய கிளையில் வாழும் மந்தி(குரங்கு) அம்மரத்தில் இரவலர் கட்டியிருந்த முழவினை (மத்தளம்) பலாப்பழம் என்று எண்ணித் தட்டியது. அவ்வோசைக்கு மாறாக அமமரத்தில் வாழும் அன்னச் சேவல் பறந்து ஒலியெழுப்பியது.

இத்தகைய வளமுடையது ஆய் அண்டிரனின் பொதிய மலை, இம்மலைக்கு ஆடுமகள் (விறலி) செல்லாமேயன்றி, போரை விரும்பும் பகைவர் செல்லமுடியாது என்று மன்னனின் வீரத்தை இயற்கையோடு இயைபுபடுத்திப் பாடுகிறார் முடமோசியார். பாடல் இதோ,

மன்றப் பலவின் மாச்சினை மந்தி
இரவலர் நாற்றிய விசிகூடு முழவின்
பாடின் தெண்கண், கனி செத்து, அடிப்பின்,
அன்னச் சேவல் மாறு எழுந்து ஆலும்,
கழல் தொடி ஆஅய் மழை தவழ் பொதியில்;
ஆடு மகள் குறுகின் அல்லது,
பீடுகெழு மன்னர் குறுகலோ அரிதே.
புறநானூறு 128.
பாடியவர் : உறையூர் ஏணிச்சேரி முடமோசியார்.
பாடப்பட்டோன்: ஆய் அண்டிரன்.

ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு

The  monkey beat
on the tight drum with clear eyes
hung on a jackfruit tree’s big branch
by the drummers who came for alms,
thinking that it was a jackfruit.
A male swan danced to that beat
in Āy’s land where clouds float on Pothi hills.
Āy with warrior’s bracelets and anklets
is easier to approach by a dancing girl
than by mighty kings.        

தொடர்புடைய இடுகை

சங்க இலக்கியத்தில் நகைச்சுவை

நமக்கும் இந்த நிலை வரவேண்டுமா?

இன்னும் கொஞ்சம் நாளில் நம் நாட்டிலும்...

இப்படியொரு காட்சியைப் பார்க்கலாம்....

தொடர்புடைய இடுகை

700 கோடி கறுப்புப் பணம்