மாடு

முதுகெலும்பை மறந்த மனித மந்தைகளைப் பார்க்கும்போது எனக்கு நினைவுக்கு வரும் கவிஞர் காசியானந்தன் அவர்களின் நறுக்கு.


தொடர்புடைய இடுகை.


7 comments:

  1. நச்சென்ற கவிதை...

    கொம்புகளை மறந்த மாடுகளைப் போலவும், தன் பலத்தை மறந்த யானையைப் போலவும் இன்று பலரும் தங்களின் திறனை மறந்து இயந்திரமாகி வருகிறோம்

    ReplyDelete
  2. Ithayathai thaikkum ambu vaarthaigal. Arputha Kavithai. Nanri.

    ReplyDelete
  3. Tamilmanam Vaakku 2.
    Appuram Nanbare!
    Ippothu mobile moolam anuga ungal thalam elithaga maari irukkirathu. Nanri.

    ReplyDelete
  4. இந்த கவிதையை நினைவுபடுத்தியதற்கு நன்றி...

    எனக்கு நினைவுள்ள காசி ஆனந்தன் அவர்களின் கவிதை ஒன்றையும் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன்.

    “மாடு
    பால் கொடுத்தது
    காகம்
    வடை திருடியது”

    ReplyDelete
  5. குத்துவதற்கே கொம்புகள் என்பதை மறந்துவிட்ட மாடுகள் வர்ணம் பூச வாகாய்க் காட்டி நிற்பது இன்னும் கொடுமைதான். பகிர்வுக்கு நன்றி முனைவரே.

    ReplyDelete
  6. நன்றி ஆளுங்க
    நன்றி டேனியல்
    நன்றி வெங்கட்
    நன்றி சுந்தரபாண்டியன்
    நன்றி கீதா

    ReplyDelete